NBA   |    FORUM NBA
	2003– 2010: Era LeBrona Jamesa Po sezonie 2002-2003, w Drafcie miał wziąć udział gwiazdor uczelni St. Vincent - St. Mary z Akron, znajdującego się zaledwie niecałe pięćdziesiąt kilometrów od Cleveland, LeBron James ogłoszony przez media na gracza pokroju Michaela Jordana i przyszłą wielką gwiazdę całej ligi. W środowisku NBA powszechny był pogląd, że słabo radząca sobie na początku sezonu drużyna Cavaliers specjalnie odpuściła drugą cześć sezonu, aby mieć jak największe szanse w losowaniu do Draftu na pierwszy numer. Tak też się stało i pod koniec czerwca w Madison Square Garden bez wahania wybrali Jamesa. W 2003 drużyna zmieniła także kolory koszulek z pomarańczowo-czerwono-niebieskich z powrotem na czerwono-złote. James był uznawany za gracza, który w przyszłości wniesie wiele dobrego do gry swojej drużyny. Sezon 2003-04 zapowiadał się bardzo dobrze dla Cavaliers, a James zdobył miano najlepszego pierwszoroczniaka w NBA. Nadzieje były jeszcze większe w sezonie 2004-05, kiedy to James stał się supergwiazdą ligi poprawiając swoje wyniki w zdobytych punktach, skuteczności, liczbie asyst i zbiorek. Pomimo straty Carlosa Boozera z powodu kontrowersyjnego zajścia, James stworzył trzon drużyny z Žydrunasem Ilgauskasem i Drew Goddenem. Po obiecującym początku sezonu końcówka nie była tak udana i Cleveland nie awansowała do play-off, zajmując 8. miejsce razem z New Jersey Nets i przegrywając dodatkowy mecz. Wyniki te spowodowały zwolnienie trenera drużyny Paula Silasa i menadżera Johna Paxsona. Okres po sezonie 2004-05 był dla Cavaliers czasem wielu zmian. Nowym właścicielem drużyny został Dan Gilbert, nowym trenerem Mike Brown, a nowym menadżerem został były zawodnik Danny Ferry. W sezonie 2005-06 Cavaliers awansowali do play-off po raz pierwszy od sezonu 1997-98. Po zwycięstwie w pierwszej rundzie z Washington Wizards, przegrywali już 2–0 z Detroit Pistons w drugiej rundzie, aby wygrać trzy kolejne spotkania i wyjść na prowadzenie w serii. Jednakże przegrali zacięty szósty mecz u siebie, a następnie ponieśli porażkę w siódmym, decydującym meczu 79–61. Cavaliers ustanowili dwa rekordy w tym meczu: najmniejsza liczba punktów zdobyta w meczu (61) i najmniejsza liczba punktów zdobyta w jednej połowie (23). W 2007 Cavs kontynuowali pasmo sukcesów uzyskując wynik 50-32 i awansując do play-off z drugiego miejsca, co pozwalało im mieć przewagę swojego parkietu aż do finału konferencji. Cavaliers wygrali w pierwszej rundzie 4-0 i było to ich pierwsze zwycięstwo do zera w historii. W drugiej rundzie Cleveland zmierzyło się z New Jersey Nets, których pokonali 4-2. W ostatnim spotkaniu, wygranym 88-72, James zdobył 23 punkty, 8 zbiórek i 8 asyst. Cavaliers zmierzyli się z Pistons po raz drugi z rzędu w play-off, tym razem w finale konferencji. Po przegraniu dwóch spotkań w Detroit, Cleveland znów wyszło na prowadzenie 3-2, tak samo jak w ubiegłym roku, ale tym razem Cavaliers wyeliminowali Pistons po sześciu spotkaniach i zostali dopiero trzecią drużyną, która w finale konferencji przegrywając 0-2 awansowała do finału NBA. W ostatnim spotkaniu debiutant Daniel Gibson zdobył najwięcej punktów w karierze, 31. Finał NBA był krótką przygodą, ponieważ przegrali gładko 4-0 z San Antonio Spurs. W sezonie 2007/2008 drużyna Cleveland Cavaliers dotarła do półfinału konferencji wschodniej, gdzie uległa zespołowi Boston Celtics, ale dopiero po siódmym spotkaniu w Bostonie, w którym świetnie zaprezentował się LeBron James, zdobywając 45 punktów. Jednak nie pozwoliło to drużynie ze stanu Ohio przechylić szali na swoja stronę. Wynik siódmego spotkania – 92-97. W sezonie 2008/2009 "Kawalerzyści" osiągnęli najlepszy wynik w sezonie zasadniczym w całej NBA. Wynik 66- 16 był też najlepszym wynikiem w historii klubu z Ohio. Drużyna prowadzona przez LeBron'a Jamesa była głównym faworytem do mistrzostwa. W pierwszej rundzie play-off "Kawalerzystom" przyszło się zmierzyć z Detroit Pistons. Ci jednak nie sprawili im trudności i Cleveland wygrali całą rywalizacje 4-0. W drugiej rundzie na Cavaliers czekała mocniejsza drużyna- Atlanta Hawks. Z nimi zawodnicy z Cleveland tez nie mieli problemów i wygrali 4-0. W finale konferencji przyszło im się zmierzyć z Orlando Magic. Cleveland niespodziewanie przegrali to rywalizacje 2-4 i pożegnali się z marzeniami o tytule. 8 lipca 2010 LeBron James podjął decyzję stworzenia tercetu z Dwyane'em Wade'em oraz Chrisem Boshem w Miami Heat. Od 2010: Życie po LeBronie W czasie przerwy między rozgrywkami w 2010 r., Cavaliers zwolnili trenera Mike'a Browna, razem z większością sztabu szkoleniowego. Menedżer Danny Ferry zrezygnował 4 czerwca 2010. Jego asystent Chris Grant awansował na jego miejsce. 1-ego lipca, Cavaliers zatrudnili byłego rozgrywającego Los Angeles Lakers czy New Jersey Nets - Byrona Scotta, który w przeszłości trenował New Orleans Hornets. Jest to 18 trener w historii Cleveland Cavaliers. Cavaliers spędzili resztę przerwy na odbudowywanie drużyny po odejściu Jamesa. 23 lipca, podpisali kontrakt z ich 29 wyborem 2009 NBA Draft Christianem Eyenga. 26 lipca wymienili, Delonte Westa i Sebastiana Telfaira do Minnesota Timberwolves zaRamona Sessionsa, Ryana Hollinsa oraz wybór w drugiej rundzie 2013 NBA Draft. 30 lipca, zatrudnili Joeya Grahama, na rok za minimalną płacę dla weterana z opcją przedłużenia na rozgrywki 2011-12. 16-ego sierpnia, Cavs zatrudnili niewybranego w2010 NBA Draft, pierwszoroczniaka z Jamajki Samardo Samuelsa na 3 lata, kontraktem na 2.3 milionów dolarów. 20-ego września, Jawad Williams oraz Cavs zdecydowali o podpisaniu nowej umowy na rok za 1,02 miliona dolarów. Po zakończeniu sezonu przygotowawczego 2010-2011 z rekordem 6-2, Cavs zdecydowali zwolnić Danny'ego Greena i zatrudnić niewybranego w drafcie Manny'ego Harrisa, przedłużono też kontrakt z J.J. Hicksonem na cztery kolejne lata. 18-ego listopada, Cavaliers wysłali Christiana Eyenge do Erie BayHawks, w NBA D-League. 27-ego grudnia, zwolniono Jawada Williamsa oraz wysłano Samardo Samuelsa do NBA D-League. Dzień później, zatrudniono Alonzo Gee. 1 i 2 stycznia 2011 przywrócono Samardo Samuelsa i Christiana Eyengę, z Erie BayHawks. 11 stycznia Cavaliers zostali rozgromieni przez Los Angeles Lakers aż 112-57. Była to jedna z najdotkliwszych porażek w historii organizacji. 24-ego lutego, dokonano dwóch wymian podczas ostatniego dnia okienka transferowego. Cavaliers pozyskali byłego All-Stara Barona Davisa oraz wybór w pierwszej rundzie 2011 NBA Draft od Los Angeles Clippers, w zamian za Mo Williamsa oraz Jamario Moona. Dokonano też wymiany z Boston Celtics, wybór w drugiej rundzie 2013 NBA Draft za Luke'a Harangody'ego i Semiha Erdena. Leon Powe, został zwolniony aby zrobić miejsce w składzie dla nowego gracza. Sezon 2010-2011 był kontrastem do tych z lat poprzednich. Cavaliers byli najgorsi w konferencji wschodniej z rekordem 19-63. Zanotowali również passę 26 porażek z rzędu, co jest niechlubnym rekordem w historii NBA. Wyrównali również rekord Tampa Bay Buccaneers z sezonu 1976-1977, który dotyczy najdłuższej serii porażek z rzędu w historii Amerykańskiego profesjonalnego sportu. Mający drugi najgorszy rekord w sezonie, Cavaliers mieli wysokie szanse na wylosowanie pierwszego wyboru w NBA Draft Lottery. Razem z 14-letnim synem właściciela Cavs, Nickiem Gilbertem, Cavs wylosowali dwa bardzo wysokie wybory 1 i 4. Co ciekawe, pierwszym wyborem okazał się ten który został oddany przez Clippers podczas wymiany w lutym, pomimo że miał tylko 2,8% szans na to że to będzie wybór 1. Cavaliers zostali pierwszą drużyną od sezonu 1983-1984 kiedy Houston Rocketsmieli dwa wybory w pierwszej piątce draftu. W czasie draftu zostali wybrani Kyrie Irving z numerem 1, który był uważany za największą gwiazdę tego draftu, oraz niespodziewanie Kanadyjczyk Tristan Thompson z numerem 4, z uczelni Texas. Ponadto wybrano z numerem 32 Justina Harpera który został jednak oddany do Orlando Magic za prawa do wyborów w drugich rundach draftów 2013 oraz 2014. Z numerem 54 wybrany został serb Milan Mačvan. Źródło: Wikipedia