Forum

Zachod trafiony prawie w punkt Za to wschod robi mindfucka kolejny raz xD  Potem cos napisze

Jaden McDaniels z miną zimnego mordercy był dzisiaj na misji i dowiózł ją, inni byli emocjonalni on był zdeterminowany aż do końca ...

Oby to był mecz przesłaniania Bridgesa. Ja tam jestem po tych trzech ostatnich meczach optymistą przed kolejną rundą 😁 We want Boston ! 😁

Na szybko przygotowałem opis do mojego starcia. Nie jest może szczególnie rozbudowany i momentami dość powierzchowny, ale uznałem, że mimo wszystko warto wrzucić kilka swoich przemyśleń. Wiem, że materiał pojawia się już po terminie, jednak jeśli ktoś nadal się waha lub nie podjął jeszcze ostatecznej decyzji, to zachęcam do rzucenia okiem. Być może część argumentów pozwoli spojrzeć na ten matchup nieco bardziej przychylnie dla moich Blazers, albo przeciwnie — jedynie utwierdzi Was w przekonaniu, że to rywal jest lepszym zespołem.

Na wstępie chciałbym przeprosić za brak opisu w terminie. Ostatnio dzieje się u mnie naprawdę sporo, przez co musiałem nieco odpuścić i nie byłem w stanie przygotować wszystkiego tak, jak pierwotnie planowałem. Mimo tego znalazłem chwilę, żeby przygotować chociaż krótszy materiał dotyczący tego starcia oraz moich Blazers. Możecie również nie brać pod uwagę poniższego opisu, gdyż jest po terminie. Wybór należy do Was. Portland Trail Blazers Dejounte Murray (16.7 PPG / 5.4 RPG / 6.4 APG) – Wciąż jest bardzo wartościowym rozgrywającym z doświadczeniem, który potrafi uporządkować atak i dać drużynie stabilność na piłce. Po kontuzji nie jest już graczem, na którym można opierać wszystko, ale jako pierwszy lub drugi ball-handler nadal ma dużą wartość. Jalen Suggs (13.8 PPG / 3.9 RPG / 5.5 APG) – To zawodnik, który wnosi intensywność, presję na piłce i twardość w obronie obwodu. W ataku nie musi dominować piłki, bo świetnie odnajduje się jako zawodnik łączący grę, tj. który robi małe rzeczy dobrze i nadaje tempo całej drużynie. Deni Avdija (24.2 PPG / 6.9 RPG / 6.7 APG) – Jeden z najważniejszych graczy tego składu, bo daje praktycznie wszystko: kreację, zbiórkę, przejście do ataku, podanie i punkty. Jego wszechstronność sprawia, że może być zarówno głównym inicjatorem, jak i zawodnikiem, który uspokaja grę w trudnych momentach. Jarace Walker (11.6 PPG / 5.1 RPG / 2.5 APG) – Bardzo cenny skrzydłowy do nowoczesnej gry, gdyż jest fizyczny, aktywny i użyteczny po obu stronach parkietu. Nie musi mieć dużej liczby rzutów, żeby wpływać na mecz, bo robi dużo rzeczy, które pomagają drużynie wygrywać. Chet Holmgren (17.1 PPG / 8.9 RPG / 1.7 APG / 2.4 BPG) – Fundament defensywy i bardzo ważny element spacingu w ataku. Jest długi, mobilny i posiada umiejętności gry po obu stronach parkietu, co sprawia, że podnosi poziom całej piątki. Jalen Green (17.8 PPG / 3.6 RPG / 2.8 APG) – Najbardziej dynamiczny zdobywca punktów w tym zestawie, który może samodzielnie zmieniać przebieg meczu seriami punktowymi. Bywa nierówny, ale właśnie w takim składzie można tę nierówność dobrze ukryć, bo nie musi być jedynym źródłem ofensywy. Nikola Vučević (15.1 PPG / 8.4 RPG / 3.3 APG) – Daje doświadczenie, grę tyłem do kosza, zbiórkę i bardzo potrzebną elastyczność pod obręczą. To zawodnik, który potrafi ustabilizować half-court i dać drużynie plan B, gdy atak staje. Matas Buzelis (16.3 PPG / 5.8 RPG / 2.1 APG) – Bardzo ważny młody gracz, który wnosi energię, aktywność, obronę i rosnącą jakość w ataku. Jest  jednym z tych zawodników, którzy najpierw pomagają aktywnością i obroną, a z czasem, gdy jest odpowiednie flow, przechodzą do roli pełniejszego two-way skrzydłowego. Obi Toppin (11.6 PPG / 4.4 RPG / 2.3 APG) – Idealny do gry w otwartej przestrzeni, biegania do kontry i kończenia akcji z góry. Nie musi dostawać wielu piłek, żeby być użyteczny, bo jego atuty są bardzo czytelne i łatwe do wykorzystania. Corey Kispert (9.2 PPG / 2.3 RPG / 1.6 APG) – Bardzo wartościowy snajper, który rozciąga obronę i karze za każdą pomoc spod kosza. W takim składzie jego zadaniem jest dawanie czystego spacingu i spokojnego punktowania bez konieczności długiego trzymania piłki. Gradey Dick (6.0 PPG / 1.9 RPG / 0.7 APG) – Kolejny gracz, który daje rzut i ruch bez piłki. W tej drużynie jest bardzo dobrym elementem rotacyjnym do utrzymywania tempa i szerokości ataku. Walter Clayton Jr. (7.8 PPG / 2 RPG / 4 APG) – pełni rolę świeżego ball-handlera i gracza od organizacji gry w krótszych fragmentach. To zawodnik, który dobrze pasuje do drużyny z wieloma opcjami, bo nie musi od razu brać na siebie całej odpowiedzialności. Kris Murray (5.8 PPG / 3.6 RPG / 1.4 APG) – Solidny, pracowity skrzydłowy, który daje stabilność, zrozumienie gry i użyteczność w roli zadaniowej. Nie potrzebuje piłki, żeby być przydatny, co w takim składzie jest dużym plusem. Jaden Hardy (9.2 PPG / 1.5 RPG / 1.0 APG) – Gracz o ofensywnym instynkcie, który potrafi wejść z ławki i dać punkty bardzo szybko. Jego rola jest prosta: podnieść tempo, zaatakować słabsze ogniwo obrony i dać drużynie dodatkową iskrę. Wyjściowa piątka: Murray - Suggs - Avdija - Walker - Holmgren Duże minuty z ławki: Green oraz Buzelis Do rotacji: Kispert, Toppin, Vucevic Zadaniowo z ławki: Clayton, Dick, Murray Analiza: Zespół Blazers to drużyna nowoczesna, fizycznie duża i bardzo trudna do krycia. W składzie znajduje się wielu zawodników zdolnych do prowadzenia piłki, kilku bardzo solidnych strzelców rozciągających grę oraz graczy dających realną wartość po obu stronach parkietu. Największym atutem tej drużyny jest przede wszystkim wszechstronność — Blazers potrafią grać szybko, funkcjonować skutecznie w ataku pozycyjnym, przejmować krycia i budować różne ustawienia bez wyraźnej utraty jakości. Jednocześnie ten zespół nie opiera się na jednym schemacie zdobywania punktów, co dla rywala jest ogromnym problemem. Avdija odpowiada za organizację gry i wszechstronność, Murray oraz Suggs zapewniają stabilność i kontrolę tempa, Green daje ofensywną eksplozję, a Holmgren i Vučević balansują grę pod koszem. Do tego dochodzą skrzydłowi tacy jak Buzelis, Walker, Toppin, Kispert czy Dick, którzy utrzymują spacing, tempo i aktywność bez piłki. W praktyce oznacza to, że przeciwnik ma bardzo ograniczone możliwości przygotowania jednej skutecznej odpowiedzi defensywnej. Oczywiście ten skład nie jest pozbawiony wad. Część zawodników bywa nierówna, część nadal się rozwija, a kilku lepiej wygląda jako element systemu niż pełnoprawna pierwsza opcja. Paradoksalnie jednak właśnie szerokość rotacji pomaga te mankamenty ukrywać. Drużyna nie musi być uzależniona od jednego lidera przez pełne 48 minut, ponieważ wielu zawodników jest w stanie przejąć fragment meczu i dać impuls po obu stronach parkietu. W praktyce moi Blazers grają bardzo niewygodną koszykówkę — agresywną defensywnie, szeroką ofensywnie i opartą na ciągłym nacisku z różnych kierunków. To skład, który może sprawiać rywalom ogromne problemy dzięki swojej różnorodności, fizyczności oraz liczbie dostępnych opcji ofensywnych. W takim starciu zawsze znajdzie się ktoś, kto może utrudniać życie najlepszemu zawodnikowi serii — czyli Shaiowi Gilgeous-Alexandrowi. Podobnie wygląda sytuacja z Franzem Wagnerem, przeciwko któremu również dostępnych jest kilka bardzo solidnych matchupów. Poza bezpośrednim kryciem liderów przeciwnika, Blazers mają wystarczająco dużo walorów fizycznych, mobilności i aktywności, by skutecznie ograniczać także pozostałych zawodników oraz nie pozwalać na łatwe punkty. Po drugiej stronie parkietu nie widzę natomiast potencjału, by rywal był w stanie zatrzymać wszystkie ofensywne opcje mojego zespołu. W takim matchupie nawet prezentujący nierówną formę Jalen Green mógłby otrzymać bardzo dużo przestrzeni do gry i wykorzystania swoich atutów. Finalnie to właśnie ofensywna wszechstronność, liczba kreatorów i szerokość rotacji wydają się elementami, które premiują moich Blazers w tej serii. Czy jest to łatwe starcie? Oczywiście, że nie. Rywal posiada ogromną jakość indywidualną oraz atuty, by ustalić przebieg meczu na swoją korzyść. Uważam jednak, że Blazers prezentują wystarczająco dużo atutów po obu stronach parkietu — przede wszystkim wszechstronność, głębię składu, fizyczność i liczbę dostępnych opcji ofensywnych — by realnie myśleć o wyjściu z tej serii zwycięsko.